December 2016 


Inge Evers

Inge Evers is de eerste Nederlandse "Grand Lady" van het vilt. Al in de jaren '70 van de vorige eeuw reisde ze naar traditionele viltlanden en leerde het vilten van de grote viltmeesters aldaar. Haar kennis deelt ze al decennia wereldwijd en in Nederland was ze de grondlegger van het moderne vilten hier. Voor Inge is het vilten altijd en nog steeds verweven met haar hele wezen.
Lees het verhaal van deze erudiete en bijzondere viltster aan wie wij allemaal een beetje schatplichtig zijn.

      

 

Troostdoeken, wol, stoffen, kant, wilgentenen baar van mandenmakerij de Mythe, Meervilt 2014 


Wanneer en hoe ben je begonnen met wol en vilt?

Wol en vilt zijn van jongsaf aan bij me geweest. Ik ben een oorlogskind en ik leerde lopen op schoentjes die mijn moeder uit armoede gemaakt had van mijn vaders Stetson. Toen ik leerde schrijven, kreeg ik een schoolbord, waar ik verhaaltjes op schreef. Na elke paar zinnen was het bord vol en veegde ik het schoon met een vilten bordenwisser. Als het verhaaltje af was, zat er een koek van krijt op het vilt. Dan liep ik naar het balkon en sloeg met mijn hand op het krijt, dat uiteenstoof in de lucht. Zo gaan mijn verhaaltjes de wijde wereld in, dacht ik dan.


Waarom koos je voor wol en hoe heb je je daarin ontwikkeld?

Het bewust kiezen voor wol en vilt kwam pas in de jaren zeventig. Nadat ik vele jaren met allerlei materialen assemblages had gemaakt, begon ik een "vezeltocht" op zoek naar de bronnen van textiel en naar "wat wil ik daar nu precies mee". Ik kwam een boekje tegen over vilt, geschreven door Katharina Agren, dat me boeide. Aan de hand daarvan maakte ik mijn eerste vilt. Dat smaakte duidelijk naar meer.

Ik bezocht de zomerscholen op de Hongaarse puszta, internationale symposia, reisde naar landen in Eurazië, schreef een boekje over vilt dat me, nadat het in het Engels was vertaald, over de hele wereld bracht met het geven van workshops en lezingen. Groepswerk - het tegenwoordige 'Community Art' was een van mijn favoriete doelen. Op het gebied van vilt was daarin veel te leren van traditionele viltmakers zoals in Georgië en Turkmenistan. Het geleerde kon ik dan weer in praktijk brengen in mijn Haarlemse Viltwerkplaats (1982-1997).

 

In de loop van de tijd keerde ik me meer naar binnen en studeerde expressieve kunsttherapie. Naast andere vormen van kunst onderzocht ik de rol van wol als medicijn. 
Haar genezende kwaliteiten ondervond ik in die tijd aan den lijve. In die richting heb ik me dan ook gespecialiseerd.

 

Wat is je inspiratie? 

 

Inspiratie vind ik als ik wandel in de natuur, vooral langs het strand waar de leegte tegelijkertijd volte is. Soms kan levenslustig materiaal de aanzet zijn tot creëren. zoals de paardenstaart die ik dit jaar kreeg er toe leidde dat ik voor een tentoonstelling een hele serie objecten maakte van geknoopte haren met wol gevilt.

  

Zie je een ontwikkeling in de manier waarop wol gebruikt wordt? 

Ik spreek niet alleen voor mezelf als ik zeg dat alleen al het voelen van wol veilig en hartverwarmend voelt. Ik vind dat wol een grotere plaats verdient in een therapeutische setting. Op plaatsen waar gewerkt wordt met materialen als verf, klei, hout, papier, muziek, verhalen en zo meer, mis ik wol te vaak. Het unieke van wol is haar verbindende eigenschap.  Daarbij sluit het levendige en heilzame van het viltproces voor lichaam en geest naadloos aan. Onno van Lith beschreef in het boek Bewustzijnskunstenaars, over hun leven en werk, deel 2, mijn visie op het vilten.

"Het vilten is een proces van naar binnen gaan; je gaat in je lijf, je aardt jezelf. Om te kunnen vilten moet de wol geopend worden. Dat doe je door de wol uit te leggen, te besproeien, masseren en rollen, heel lang, in een ritmisch proces. Tijdens dat rollen gaan de levenssappen vanzelf stromen en openen mensen zich ook. Aan het eind van zo'n rolsessie gaat iedereen vertellen, dat ontstaat automatisch. Ik vind dat proces van in de stilte en dat ritme gaan zo waardevol. Het werkt gezond makend, daarvan ben ik overtuigd". Kijk maar naar mij, na meer dan veertig jaar later ben ik nog steeds niet uitgekeken en uitgeleerd. 

 

*Bewustzijnskunstenaars, deel 2 is een uitgave van Uitgeverij Idrie, Zutphen 2016

 

Geef je workshops? 

Ik geef sinds mijn 75ste jaar alleen nog workshops aan particulieren.

Meer informatie:
www.evers-in-vezels.nl

Met o.a. Inge Evers afstudeerscriptie, die gedownload kan worden. Titel: The Felt Sense, Expressive Arts Therapy and Community Art Making European Graduate school.
Er is recent een heruitgave van mijn boekje "Papier van Zijde" uitgekomen bij Uitgeverij Pasklaar en te koop bij Meervilt in Haarlem.

 

 

Het Mille Fleurs tapijt, een Millennium Project

Tijdens het Festival of Felt in Kendal 2000, werd dit Mille Fleurs vilt tapijt aangeboden aan Mary Burkett OBE, als een blijk van waardering door viltmakers van over de hele wereld.  Sinds zij de tentoonstelling "The Art of the Feltmaker" initieerde en organiseerde in 1979 en daarbij een uitgebreide catalogus schreef, werd de interesse in vilt opnieuw gewekt en werd de International Feltmakers Association opgericht.Vier dagen lang  werkte een team van 26 ervaren viltmakers uit 5 verschillende landen aan een vilttapijt van 2 x 3 meter, waarbij ze op een speciale manier 250 voorgevilte bloemen met elkaar verbonden, ingezonden door viltmakers van over de hele wereld. Dit Millennium Project dat werd gecoördineerd door Sheila Smith en begeleid door Inge Evers, benadrukt nieuw ingeslagen wegen in de zin van Vilt als Community Art en Vilt vanuit de zintuigen. Het vond plaats in Brewery Art Centre en werd gesponsord door James Cropper, Adalaide Walker en Wingham Wool.

 

 

Deze foto is gemaakt tijdens het Internationaal Vilt Symposium in Denemarken (1992), waar ik met een groep deelnemers een tapijt heb gevilt met de spreuk: A 'peace' of felt makes the world into a home.

 

 

 

 Expositie in het Kloostermuseum in Engen Duitsland (2006). Onderdeel van een stilte installatie. Meditatie kussen.

 

    

Recent werk.